samira.b

Ik werk als maatschappelijk werkster en heb de hele dag met zware verhalen te maken. Altijd al gecompenseerd met eten. Slechte dag? Chocolade. Verdrietig gesprek? Chips. Moeilijke casus? Taart in de personeelskamer. Sinds ik op keto zit (3 maanden nu) kan ik niet meer naar die troostvoeding grijpen. En dat is goed voor mijn gewicht maar het legt ook bloot dat ik eigenlijk geen andere coping mechanismes had. Nu merk ik dat als ik stress heb ik naar de koelkast loop, de deur open doe, en dan besef: er staat niks waar ik emotioneel van kan eten. Kaas en eieren zijn prima maar je troost jezelf niet met een plak kaas zoals je dat doet met een reep chocolade. Ik ben er nu bewust mee bezig. Wandelen na het werk, journaling, ademhalingsoefeningen. Maar het is moeilijk. Soms mis ik gewoon die troost van eten. Herkennen meer mensen dit? Hoe gaan jullie om met emotie-eten op keto?

Ik loop normaal 5 km in 28 minuten. Sinds keto doe ik er 34 minuten over. Wanneer komt mijn tempo terug? Ik zit nu 5 weken op keto en het voelt alsof ik door stroop loop.