Wanneer viel bij jullie de honger in de ochtend weg?
Ik doe nu bijna drie weken 16:8 en tot ongeveer half elf gaat het prima, maar het laatste uur voor mijn eetvenster is echt zwaar. Vooral op werkdagen als er iemand een broodje staat op te warmen. Koffie helpt een beetje maar niet genoeg.
Bij hoeveel weken viel dat bij jullie weg, of is dat iets wat gewoon blijft? En doen jullie nog iets om dat laatste uur door te komen, of is het een kwestie van volhouden?
Reageer
thijs_8218 dagen geleden
Bij mij duurde het ongeveer zes weken. Daarna werd de ochtend echt makkelijk, maar de eerste maand was gewoon doorbijten.
inge_7818 dagen geleden
Zwarte koffie met een snufje zout erin, klinkt raar maar het haalt bij mij de scherpe randjes van de honger af.
hugo_7818 dagen geleden
Wat mij enorm hielp is dat laatste uur volplannen met werk waar ik in wegzak. Als ik niks te doen heb denk ik alleen maar aan eten.
Katja_C18 dagen geleden
Hé Jelle, drie weken is nog vrij vroeg, dus dat je het nog voelt is heel normaal. Je lichaam moet leren om vet als brandstof te gebruiken en dat kost meestal vier tot acht weken. Twee dingen die vaak schelen: zorg dat je vorige maaltijd echt genoeg vet en eiwit bevatte, want een te lichte avondmaaltijd wreekt zich de volgende ochtend. En let op je vocht en je zout, want dorst voelt vaak precies als honger. Als het na twee maanden nog steeds zwaar is zou ik je eetvenster iets naar voren schuiven in plaats van doorbijten. Volhouden is fijn, jezelf kwellen niet.
jelle.dw18 dagen geleden
Mijn avondeten is inderdaad vaak vrij mager. Daar ga ik eerst mee aan de slag voordat ik iets aan de tijden verander.
martijn_e18 dagen geleden
Ik heb mijn venster gewoon een half uur naar voren gezet toen het te zwaar werd. Werkte beter dan mezelf forceren.
marjan.post18 dagen geleden
Die collega met dat broodje ken ik. Ik loop tegenwoordig even naar buiten op dat moment, dat is de simpelste oplossing gebleken.
stijn_R17 dagen geleden
Bij mij viel het na een week of vijf helemaal weg. Nu vergeet ik soms gewoon te eten, wat ik vroeger nooit voor mogelijk hield.