Motivatie & Challenges

We waren het weekend bij familie in Limburg en ik heb alles gegeten wat er stond. Vlaai, brood, een paar biertjes. Op zich gun ik het mezelf, maar nu is het dinsdag en zit ik nog steeds in die modus. Alsof het lint eenmaal doorgeknipt is. Vroeger was dit precies het moment dat ik afhaakte en er drie maanden later weer aan begon. Dat wil ik nu niet. Hoe komen jullie na zo een weekend weer op de rit, gewoon hard weer beginnen of rustig opbouwen?

Vroeger was elke mijlpaal een reden voor gebak of een patatje, en daar ging het dan weer mis. Nu sta ik op het punt om onder de negentig kilo te komen en ik wil er iets aan vastknopen dat niet met eten te maken heeft. Ik dacht aan nieuwe wandelschoenen, maar misschien hebben jullie leukere ideeen. Wat doen jullie voor jezelf als je een doel haalt? En helpt dat echt om daarna door te gaan of is het vooral een momentje?

Ik ben nu zes weken bezig en het gaat op zich goed, maar ik merk dat ik het in mijn eentje doe en dat het daardoor stil wordt in mijn hoofd. Niemand om even tegen te zeggen dat het zwaar was vandaag. Een collega van me wil misschien meedoen, maar ik weet niet of dat handig is als zij halverwege afhaakt. Hebben jullie iemand die meedoet of houden jullie het liever voor jezelf? Benieuwd wat op de lange termijn beter werkt.

Ik loop hier al een paar maanden mee en vraag me af hoe dat bij anderen is gegaan. Bij mij was het een foto op een verjaardag waar ik mezelf eerst niet herkende. Niet eens de weegschaal, gewoon dat plaatje. Sindsdien lukt het me om vol te houden op dagen waarop het eerder altijd misging. Ik ben benieuwd wat bij jullie het zetje gaf. Een opmerking van iemand, een uitslag bij de dokter, of gewoon op een dinsdagochtend genoeg gehad van het hele gedoe?

Mijn dochter zei dat ik alles moet opschrijven, wat ik eet en hoe ik me voel. Ik ben daar nu drie weken mee bezig en eerlijk gezegd verbaast het me. Op de dagen dat ik slecht slaap eet ik veel meer, dat zag ik pas toen het zwart op wit stond. Doen jullie dit ook? En hoe lang houden jullie het vol, want ik merk dat het na een tijdje wel een klusje wordt.

De weegschaal beweegt soms nauwelijks terwijl ik toch het gevoel heb dat er iets verandert. Iemand tipte me om elke maand een foto te maken om je voortgang te zien. Doen jullie dat ook? Ik ben benieuwd of het helpt om gemotiveerd te blijven als de cijfers stilstaan. Voor mij is dat het lastigste moment, dan wil ik snel opgeven. Hoe houden jullie de moed erin op zo'n plateau?

Thuis eet iedereen gewoon pasta en brood en ik zit dan met mijn keto maaltijd ernaast. Soms is dat best lastig en voel ik me een buitenbeentje. Hoe blijven jullie gemotiveerd als de mensen om je heen niet meedoen? Ik wil niet elke keer apart koken, maar ook niet steeds moeten uitleggen waarom ik geen aardappels neem. Tips zijn welkom.

De eerste maand ging bij mij op pure motivatie, alles was nieuw en ik zag resultaat. Nu ben ik zes weken bezig en merk ik dat de gewoonte er nog niet helemaal in zit. Ik ben eerder afgevallen en toen weer teruggevallen, dus ik wil dat nu voorkomen. Wat helpt jullie om na die eerste weken door te zetten als het even minder spannend wordt? Ik zoek vooral praktische dingen die je elke dag kunt volhouden, geen grote plannen die na een week weer verwateren.

Afgelopen weekend was ik weg met vrienden en toen is het helemaal misgegaan. Broodjes, bier, patat, ik heb alles gegeten. Nu voel ik me niet lekker en ben ik bang dat ik alles heb verpest. Hoe pakken jullie de draad weer op na zo'n dip? Ik merk dat ik geneigd ben om het maar helemaal op te geven, terwijl ik weet dat dat nergens op slaat. Een paar dagen missen is niet het einde toch? Ik kan wel een zetje gebruiken om weer te starten.

Ik ben oma van drie en wil graag fit blijven, maar soms zakt de motivatie weg. Ik dacht om mezelf iets te beloven als ik mijn streefgewicht haal, iets anders dan eten natuurlijk. Een dagje weg met de kleinkinderen of nieuwe kleren in een kleinere maat bijvoorbeeld. Werkt zoiets bij jullie om vol te houden, of heeft dat voor jullie geen effect? En kiezen jullie kleine beloningen onderweg of één grote aan het eind? Ik hoor graag hoe jullie jezelf scherp houden.

Mijn man wil vanaf september meedoen. Aan de ene kant lijkt me dat handig, want dan hoef ik niet twee keer te koken. Aan de andere kant ben ik bang dat we elkaar gaan zitten controleren en dat het een wedstrijd wordt. Hij valt sowieso sneller af dan ik, dat weet ik nu al. Wie heeft dit samen met een partner gedaan en hoe ging dat? Werkt het motiverend of levert het juist gedoe op?

Sommige dagen gaat het vanzelf, maar gisteren had ik echt een dip. Alles rook naar brood en ik moest mezelf echt inhouden. Ik hou vol maar het kost energie. Wat helpt jullie op zulke momenten? Ik zoek kleine trucjes of gedachten die je erdoorheen slepen. Het delen hier helpt me trouwens al enorm, fijn dat deze groep bestaat.

Bij ons thuis is elk verjaardagsfeest een discussie. Mijn schoonzus vraagt telkens of het niet ongezond is en mijn broer zet demonstratief de taart voor mijn neus. Ik val er niemand mee lastig, ik neem gewoon een kop koffie. Toch put het uit, want elke keer moet ik mij verantwoorden. Ik denk erover om er helemaal niets meer over te zeggen en simpelweg te eten wat ik wil. Hoe doen jullie dat? Uitleggen of glimlachen en het laten gaan?

Onze dochter trouwt half oktober en ik wil er graag netjes bij lopen. Mijn pak zit nu strak en ik heb nog een week of negen. Dat voelt als genoeg tijd, maar ik ken mezelf en na een paar weken zakt het er meestal weer in. Ik heb de datum op de koelkast geplakt en het pak in de gang gehangen zodat ik er elke dag langs loop. Heeft iemand hier op zo een manier naar een datum toegewerkt? En wat deden jullie erna om niet terug te vallen?

Ik ben nu een week of zeven bezig en het gaat op zich prima, maar het kost me nog steeds denkwerk. Wat eet ik straks, wat neem ik mee, wat doe ik als er iets onverwachts tussenkomt. Ik hoor mensen zeggen dat het na een tijdje vanzelf gaat. Wanneer sloeg dat bij jullie om? Ik ben benieuwd of dat een kwestie van weken is of van maanden, en of er iets was dat het voor jullie makkelijker maakte.

Afgelopen weekend twee verjaardagen achter elkaar. Ik had me voorgenomen om verstandig te doen en het is compleet ontspoord. Taart, brood, wijn, alles. Nu voel ik me vooral schuldig en dat is precies het gevoel waardoor ik het vorige keer helemaal heb opgegeven. Ik ben nu vijf maanden bezig en negen kilo lichter, dus dat wil ik niet weggooien om een weekend. Hoe gaan jullie hiermee om? Gewoon weer beginnen alsof er niets gebeurd is, of doen jullie iets specifieks?

Over tien dagen gaan we naar Italie, all inclusive hotel. Ik ben nu zeven kilo lichter en ik wil dat niet in twee weken weggooien, maar ik wil ook niet de hele vakantie zitten rekenen terwijl de rest geniet. Hoe pakken jullie zoiets aan? Gewoon twee weken loslaten en daarna weer oppakken, of proberen jullie de lijn een beetje vast te houden? Ik hoor graag wat bij jullie werkte zonder dat het een straf werd.

Ik heb vorige maand een jurk gekocht die me nog niet past. Die hangt nu zichtbaar aan de kastdeur. Mijn zus vond het geen goed idee, die zei dat ik mezelf zo alleen maar onder druk zet. Bij mij werkt het juist andersom, ik zie hem elke ochtend en dan weet ik weer waarom ik geen koekje pak. Maar ik snap haar punt ook wel. Doet iemand hier hetzelfde? En hoe voelt dat als het langer duurt dan je had gedacht?

Ik ben acht kilo kwijt van de vijftien die ik eraf wil. In het begin ging het bijna vanzelf, ik was enthousiast en alles was nieuw. Nu is het gewoon routine geworden en dat vind ik zwaarder dan de eerste weken. Niks gaat mis, ik val nog steeds af, maar de lol is er wat af. Hoe houden jullie het leuk als het een gewoonte wordt en de spanning eraf is?

Ik loop hier al drie maanden mee en heb pas net mijn eerste foto gemaakt. Achteraf jammer, want nu heb ik geen beginpunt om mee te vergelijken. De weegschaal zegt me eerlijk gezegd steeds minder. Iemand hier die elke maand een foto maakt? Ik vraag me af of het motiveert of juist het tegenovergestelde doet op een dag dat je je niet lekker voelt. Mijn buurvrouw doet het en die zegt dat ze er veel aan heeft, maar ik twijfel nog een beetje.